Gourt Home::Gourt :: Mercedes-Benz W124
Mercedes-Benz W124 is de interne fabrieksnaam voor (het chassis van) de Mercedes-Benz E-Klasse-generatie die van 1984 tot 1995 werd geproduceerd.
22 jaar na de lancering van de 200-300-serie rijden er nog steeds honderdduizenden exemplaren over de Europese wegen. Dat is niet alleen het gevolg van de lange productieperiode (de sedan werd vervangen in 1995, terwijl de Cabriolet het tot 1998 kon uithouden), maar ook van de enorme kwaliteit van deze reisberlines, met als uitschieter de 200D, die door taxichauffeurs werd beschouwd als het summum van betrouwbaarheid en onverwoestbaarheid.
In november 1984 verscheen de W124 (zoals de interne codenaam van het model luidt) in de showrooms, uitgerust met motoren die al bekend waren van de W123 (waarvan in slechts tien jaar tijd 2.696.915 exemplaren Sindelfingen verlieten), en slechts twee volledig nieuwe motoren, de 260E en de 300E, die van de W124 de topberline maakten die hij verdiende te zijn. Deze zescilinders werden op korte tijd zeer populair bij West-Europese hoogwaardigheidsbekleders, die zich met deze wagens snel en veilig konden verplaatsen, met een betrouwbaarheid die al jaren vaststond. Het gamma werd in de loop van dertien jaar steeds uitgebreid, zodat er een bijna oneindig groot aantal varianten de fabriek verlieten, met vermogens van 72 (200D) tot 381 pk (E 60 AMG). De eerste viercilinders mochten dan niet erg krachtig lijken, voor de minder gehaaste chauffeur waren ze een zegen, dankzij het zeer aanvaardbare verbruik en de gemakkelijk zelf te onderhouden techniek.
Mercedes-Benz verkocht zijn W124 graag met de bekende viertrapsautomaat die, gekoppeld aan een dieselmotor, ideaal bleek voor de zakelijke veelrijder die het schakelen moe was. Drie jaar na de lancering verbaasde de fabriek de (auto)wereld met de 300D Turbo, een 3.0 zescilinder turbodiesel met een vermogen van 143 pk, die in één klap tweederde van de diesels uit die tijd hopeloos ouderwets maakte. In combinatie met de vierwielaandrijving 4Matic bleek deze variant de ideale reisberline om op bevroren ondergrond veilig vooruit te komen. Ondanks de vele kwaliteiten werden de 4Matic-versies nooit populair, want de meerprijs tegenover de achterwielaangedreven modellen lag veel te hoog. Vandaag is het dan ook moeilijk om een 4Matic te vinden, al was het maar omdat ze vaak door hun eigenaars niet werden gespaard.
In oktober 1990 pakte Mercedes-Benz uit met de supersnelle Autobahnvreter 500E, ontwikkeld in samenwerking met Porsche (in feite was dit een reddingsactie voor de sportwagenfabrikant die op dat moment in zware problemen verkeerde), die vier jaar lang alle concurrenten naar de coulissen verwees, om zelf de hoofdrol te spelen in het segment van de supersportieve reisberlines. Ondanks z'n prijs, die makkelijk drie keer zo hoog lag als die van de basis-200D, bleef de optielijst lang, en sommige opties hadden prijzen die exorbitant hoog lagen, maar dat was voor de kopers van de 326 pk sterke V8 motor geen enkel probleem.
In 1991 sprong Mercedes-Benz mee op de kar van de cabriolets, met de peperdure 300CE-24 Cabrio, die slechts mondjesmaat verkocht. In 1992 werden dan de eerste ingrijpende wijzigingen aan de W124 aangebracht: De benzinemotoren kregen allemaal vier kleppen per cilinder, en de 280E en 320E maakten hun opwachting. Zij boden een alternatief voor de 400E en 500E, die wel een overvolle portefeuille vereisten. De laatste aanpassingen op motorisch gebied volgden in 1993, toen de topdiesels ook profiteerden van extra pk's dankzij vier kleppen per cilinder. Van de vier carrosserievarianten (berline, T of Combi, CE of Coupé en Cabriolet) werd vooral de eerste verkocht. De meest interessante motoren waren (en zijn) de E 320, 500E, E 300 Turbodiesel, E 220 Coupé en E 36 AMG Cabriolet als zeldzame exclusiviteit. Voor de onthaasters was er de 200TD, die met 75 pk tekort kwam voor het zware T-koetswerk.
In 1996 werd de W124 vervangen door de Mercedes-Benz E-Klasse.
"Mercedes-Benz W124"
