De Liudolfingers, ook Ottonen genoemd, waren een Saksisch adelijk geslacht en een Duitse vorstendynastie. De familie regeerde het Duitse Rijk voor meer dan een eeuw (919-1024). Stichter van het adelijk geslacht was graaf Liudolf (-866). De benaming Ottonen gaat terug op de Liudolfingische keizers: Otto I, Otto II en Otto III. De opgang van het geslacht valt samen met de opgang van het Oost-Frankische Rijk. Koning Koenraad I, duidde de machtigste hertog, de Liudolfinger Hendrik I aan als zijn opvolger.

Hendrik de Vogelaar was de zoon van hertog Otto I van Saksen en een kleinzoon van Liudolf. In 919 werd hij tot koning van Oost-Frankenrijk verkozen. Eén van zijn belangrijkste opdrachten was de verdediging van het rijk tegen de steeds binnenvallende Magyaren. Hij overwon hen overtuigend in 933 en onderwierp hetzelde jaar de Elbeslaven en Bohemen, waardoor hij het rijk intern stabiliseerd werd. Eén van zijn betrachtingen was de vorming van een rijkseenheid. O.m. daartoe duidde hij in 929 zijn tweede zoon Otto aan als zijn onmiddellijke opvolger. De andere zoons kregen de hertogelijke waardigheid. Met het aantreden van Otto I in 936 besteeg een der belangrijkste persoonlijkheden de troon van het Duitse Rijk. Zijn leger overwon beslissend de Hongaren, hetgeen een einde stelde aan bedreigingen uit het zuid-oosten. In 962 liet Otto I zich nog keizer kronen door paus Johannes XII. Ziujn zoon Otto huwde met een Byzantijnse prinses en werd in 973 koning en keizer. Toen Otto II in 983 stierf, liet hij een minderjarige zoon achter, Otto III, waarvoor zijn Byzantijnse moeder regentes werd. Otto III stierf echter jong en liet geen erfgenamen na. Toch werd met zijn neef Hendrik II, toch nog een Liudolfinger Rooms koning en keizer. Hendrik II stierf in 1024 zonder mannelijke erfgenamen, zodat de Ottoonse lijn uitstierf en de keizerskroon oveging op de Saliërs.

Ottonen

Liudolfinger | Ottonian | Ottoniens | השושלת האוטוניאנית | Liudolf-ház | Ludolfingowie