Inductie (elektriciteit)

Inductie is het natuurkundig verschijnsel waarbij in een geleider elektrische spanning wordt opgewekt wanneer de geleider zich bevindt in een veranderend magnetisch veld of wanneer een geleider beweegt in een magnetisch veld.

De inductiespanning U is evenredig met de sterkte van het magnetisch veld (de magnetische flux) $\Phi$ en evenredig met de snelheid van de onderlinge verplaatsing van de geleider t.o.v. het magnetische veld.

$U= {-{d\Phi} \over dt}$

Zelfinductie

Er treedt ook inductie op bij een geleidende component waarbij een verandering van stroom optreedt. Dat komt omdat om het component heen zich een veranderend magnetische veld bevindt dat veroorzaakt wordt door die veranderende stroom zelf. Deze inductie uit zich als een spanning die de oorzaak van de verandering van de stroom tegenwerkt: ze spreken dan van een zelfinductie. In de elektrotechniek wordt een spoel gebruikt als een zelfinductie nodig is; een spoel bestaat uit meerdere windingen waardoor dezelfde stroom loopt en welke dezelfde magnetische flux omvatten. De zelfinductie van een spoel is evenredig met het kwadraat van het aantal windingen.

$U = L {dI \over dt}$

waarbij U de spanning is, L de zelfinductie (in Henri), I de stroom en $\frac{d}{dt}$ staat voor de afgeleide naar de tijd.

Inductie werd op 28 augustus 1831 voor het eerst ontdekt door Michael Faraday.

Magnetisme | Elektriciteit

Gourt Home::Gourt :: Inductie (elektriciteit)

Zelfinductie