EBCDIC ("Extended Binary Coded Decimal Interchange Code") is een 8-bit-standaard om letters en leestekens op te slaan, ontwikkeld in 1963-1964 door IBM voor hun mainframes en AS/400-computers. De code stamt af van het gebruik van ponskaarten en wordt al jaren als verouderd beschouwd; modernere standaarden voor het voorstellen van tekens zijn ASCII en Unicode.

De 1-byte-versie van EBCDIC gebruikt acht bits, verdeeld in twee gelijke delen van telkens 4 bits. De eerste 4 bits, de zone, stellen de tekencategorie voor; de laatste 4 bits, de digit, duiden het specifieke teken aan. Er bestaan een aantal EBCDIC-versies, aangepast per land, om speciale tekens voor te stellen. Zo gebruik(t)en sommige Aziatische landen een 2-byte-extensie van EBCDIC om alle Oosterse tekens weer te kunnen geven. Zij maken hierbij gebruik van de zgn. shift codes ^*.

IBM identificeerde alle codepages met een nummer, de CCSID (Coded Character Set IDentifier).

De EBCDIC-tekens zijn als volgt:

Dit is CCSID 500, een EBCDIC-variant. De tekens 0x00–0x3F en 0xFF zijn controletekens, 0x40 stelt een spatie voor, 0x41 is een no-break space 0xCA steld een soft hyphen voor.

Omdat een teken voorgesteld wordt door een 4-bits-waarde, is er een mooie overeenkomst tussen hexadecimale tekens en EBCDIC. De voorstelling van ons Latijns alfabet is echter niet-continu: tussen de tekens i en j bevinden zich bijvoorbeeld de tekens «, », ð, ý, þ, ±, °. Dit brengt een aantal vervelende praktische problemen met zich mee, bijvoorbeeld bij het alfabetisch sorteren van data.

Computerstandaard

EBCDIC | Extended Binary Coded Decimals Interchange Code | EBCDIC | EBCDIC | EBCDIC | Extended Binary Coded Decimal Interchange Code | EBCDIC | EBCDIC | Kod EBCDIC | Extended Binary Coded Decimal Interchange Code | EBCDIC | EBCDIC | EBCDIC | EBCDIC