Opgelet: er zijn twee definities in gebruik.

De ene spreekt over boventonen die boven een grondtoon liggen zoals hieronder aangegeven:

Een boventoon is een geluidscomponent waarvan de frequentie hoger ligt dan de door het oor waargenomen grondtoon van dat geluid.

Vaak zijn boventonen 'harmonisch', dwz. hun frequenties hebben gehele veelvouden van de grondtoon. Bij wat minder ideale instrumenten (bijvoorbeeld een klokkenspel of een pauk, maar ook de laagste snaren van een piano) zijn boventonen niet harmonisch.

De ander neemt de grondtoon als eerste boventoon. De verdere theorie erover blijft wel hetzelfde.

Deze ambiguïteit kan je ook waarnemen in wikipedia. Ze valt niet te ontkennen. Er kan veel logica en gezond verstand gehanteerd worden om standpunten voor de ene of de andere definitie in te nemen, maar belangrijker is om ze beiden te kennen en de juiste definitie toe te passen op het artikel dat je leest.

Bij vrijwel alle muziekinstrumenten spelen boventonen een zeer belangrijke rol. Een klarinet onderscheidt zich in timbre door afwezigheid van even harmonischen. Door resonanties in het instrument kunnen de boventonen meer of minder versterkt worden. Welke dit zijn hangt af van de aard van het instrument. Ook de menselijke zangstem heeft boventonen waarmee door articulatie verschillende klankkleuren gemaakt worden. Met een speciale zangtechniek die keelzingen of boventoonzingen genoemd wordt is het zelfs mogelijk de afzonderlijke boventonen zo te benadrukken dat ze afzonderlijk hoorbaar worden en een afzonderlijke melodie kunnen vormen.

Voor het oor zijn het vooral de relatieve sterktes van de boventonen en de verhouding tot de grondtoon die een instrument bij lange tonen het karakteristieke timbre geven. Voor het aan het geluid herkennen van een instrument is de aanzet van een toon van nog groter belang.

Zie ook: formant

Akoestiek | Muziektheorie

Alikvotní tón | Obertöne | Overtone | 倍音