Parménides de Elea (arredor do 530 a.C. - 460 a.C.) naceu en Elea, hoxe Velia, Italia. Foi o fundador da escola eleática. Hai unha tradición que afirma que Parménides foi discípulo de Xenófanes de Cólofon mais non hai certeza sobre o feito, xa que unha tradición distinta afirma ter sido o filósofo pitagórico Aminias (ou Ameinias) quen despertou a vocación filosófica de Parménides. O seu pensamento está exposto nun poema filosófico titulado Sobre a Natureza, dividido en dúas partes distintas: unha que trata do camiño da verdade (alétheia) e outra que trata do camiño da opinión (dóxa), ou sexa, daquilo onde non hai nenguña certeza. Dun xeito simplificado, a doutrina de Parménides sustenta o seguinte:

• Unidade e a imobilidade do Ser;
• O mundo sensible é unha ilusión;
• O Ser é Un, Eterno, Non-Xerado e Inmutable.

Por estas características, alguns vén no poema de Parménides o proprio xurdimento da ontoloxía. Ao mesmo tempo, o pensamento de Parménides é tradicionalmente visto como oposto ao de Heráclito.

Os outros representantes da escola eleática son Cenón de Elea e Meliso de Samos.

Filósofos

بارمنيدس | Парменид | পারমেনিডেস | Parmenid | Parmènides d'Elea | Parmenides | Parmenides von Elea | Παρμενίδης | Parmenides | Parménides de Elea | Parmenides | Parmenides | Parmenides | Parménide | פרמנידס | Parmenid | Parmenidész | Parmenide | パルメニデス | Parmenides | Parmenides | Parmenides | Parmenides | Parmenides | Parmênides de Eléia | Parmenide | Парменид из Элеи | Parmenides | Parmenid | Парменид | Parmenides | Parmenides | 巴门尼德