nito.jpg nito estas daŭra ligilo. Ĝi konsistas el tigo, kiu havas kapojn - t.e. pli larĝajn partojn - ĉe ambaŭ finoj, inter kiuj estas premataj la nititaj pecoj.
Antaŭ fiksado, nito prezentas kapon nur ĉe unu fino, la alia estas realigita okaze de la nitado, plilarĝigante la tigan finon, ĝenerale per martelado aŭ premo.
La nititajn pecojn trairas la nito, kio supozigas ilian antaŭan truadon.

Historio

---

Nito, kiel ligilo, aperas samtempe kiel la prilaborado de la metaloj. Ĝi fontas el la fabrikado de najloj, forĝistoj faris ilin unuope.

Pli poste aperis maŝinoj por fabriki nitojn. Ili uzas ĝenerale la teknikon de "malvarma pistado": draton kun diametro de la nito-tigo tiras la maŝino, kiu stampe frapas ĉe la fino, formante kapon (jen ronda, jen plata, ktp) kaj tranĉas je la dezirita longo. Kaj tio ripetiĝas tre rapide.

Nitadon oni unue praktikis per varmo: la niton sufiĉe varmigitan por iĝi mola, oni lokis kaj martelis. Malvarmiĝante la kuntiriĝo pli drastigas la ligon. Por ŝpari la varmigadon, nito estu el deformebla materialo. Tiu ligsistemo necesigas la liberan aliron ĉe ambaŭ flanko.

Diversaj nitoj

---

ordinaraj nitoj

Fiksita per varmo aŭ ne laŭ grandeco, ĝi estas el stalo, kupro, aluminio, duralumino, aŭ alojo sufiĉe deformebla. Ankaŭ ekzistas nitoj el plasto, fiksita per varmo, preskaŭ sen premo.
La materion de la nito oni elektas ne nur laŭ la dezirata fortikeco, sed ankaŭ laŭ la materioj de la nititaj elementoj. La kapo estas jen ronda, jen frezita.

Dupecaj nitoj

Tiuj nitoj konsistas el du pecoj, unu vira, la alia ina, ambaŭ kun kapo. La nitado efektiviĝas metante en la kavan tigon de la ina parto la viran, kies konuseso ebligas la blokadon. Tiuj nitoj ĝenerale estas jen el latuno, jen el plasto.

"blindaj" nitoj

Kunringa nito

Nýt | Nitte (mekanik) | Niet | Rivet | Niittaus | rivet | リベット | Klinknagel | Nit (technika)